Hamerbijl en grafheuvel

Het is nu bekend gemaakt. De vondst van een hamerbijl met houten steel, aan de zuidelijke rand van de grafheuvel. Van de heuvellichaam resteren twee dunne laagjes die Tamar tot in detail heeft bestudeerd en gedocumenteerd. De hamerbijl zelf is door Ron van Wezop opgepiept, op een vrijdagmiddag rond een uur of 5. Tja, typisch geval van vrijdagmiddagvondst… Het was de dag dat de mensen van de Stichting Regionale Archeologie Baduhenna een rondleiding hebben gehad. De meeste waren net vertrokken, toen Ron een “geluid” opving. Menno werd erbij geroepen, en tien minuten later lag deze op zijn knieën in de brandende zon en troffelde deze wereldvondst naar boven. De hamerbijl van nauwelijks 10 cm lengte lag in het door runderen vertrapte veen aan de zuidkant van de grafheuvel. De steel stak schuin naar beneden en bleek op het uiteinde al in een ver verleden te zijn af gebroken. Dit is natuurlijk een geweldige vondst.. Het valt me altijd weer op dat mensen toch graag iets tastbaars willen zien, terwijl het oude landschap, de akkers uit de bronstijd, de eergetouwkrassen, het stuifzand, het veen voor mij net zo mooi zijn. En misschien nog veel belangrijker. Trouwens blijkt het hout van de steel niet gemaakt van gespleten essen- of eikenhout. Nee, het is het hout van rosa canina, van de hondsroos! Een tak met een maximale diameter van 2 cm. Onder de microscoop herken je de zachte spiraalvormige verdikkingen in de vaten, de meer-rijen brede, heterogene houtstralen, ook een rij brede, staande cellen zijn aanwezig.  Van Erik Drenth heb ik vernomen dat er ooit in Drenthe een bijl is gevonden met een houten steel van lijsterbes. Hm, er is dus duidelijk meer aan de hand met het hout. Het is waarschijnlijk dat het hout voor de steel heel bewust is gekozen. Aan het hout werden waarschijnlijk bepaalde eigenschappen gekoppeld, mogelijk ook van rituele aard.